Wehikuł czasu

Witam! Ostatnio grzebiąc w papierach znalazłam coś co mnie wprawiło w samozachwyt, albowiem moje wiersze z dzieciństwa. Już jako dziecko coś pchnęło mnie w stronę literatury, jak widać. 

Serduszko

Wierszyk jest krótki, ale milutki.
Koszyczek,
w nim jabłuszko,
w jabłuszku serduszko.

Zielony tapczanik

Zielony tapczanik,

wieprzek siedział na nim

i ciągle zjadał banany,

a od tego ciągle dostawał nagany.

Wiosna w trawie

Szła raz wiosna i chowała się po kątach,

bo nie wiedziała, czy już pora by się krzątać.

Szła przez lasy i chowała wiosenne marakasy.

Szła też przez domki, zobaczyła tam bąki.

Pomyślała: ,,Są bąki, więc pora siać łąki".

Mała myszka

W dołku małym,

w norce maciupkiej,

 siedzi myszka,

o duszy milutkiej,

lecz boi się kota.

Ale ty jej powiesz,

że kot nie jest w zmowie.

Twój stworek

Bo może gdzieś,

gdzieś w ukryciu,

jest twój stworek, 

który ci powie,

co możesz, 

a czego wyobraźnia nie pojmuje.

Na przykład:

tabliczki mnożenia,

krzewów policzenia

i z diabłem się zmierzenia.

Lato

Żaby już fikają,

Ryby już pluskają,

Dzieci latawce puszczają,

Bo letnie czasy się zbliżają.

Wiosenne koraliki

Wiosna jak koraliki,

żółte mlecze rozsypała.

Uplotła tony kolczyków,

z wiosennych koralików.

Nad brzegiem morza i na drogach burzystych,

bo trzeba się przygotować,

by puszkiem poszybować

Kiedy je pisałam miałam góra dziesięć lat. Pamiętam, że wynosiłam fotel na balkon, brałam zeszyt i czekałam na natchnienie. Jakiś czas szukałam zeszytu, ale się zawieruszył, więc przestałam pisać.
Ostatnio sprzątając w pokoju przeżyłam bardzo miłe zaskoczenie, a w głowie pojawiła się myśl; ,,To na prawdę ja napisałam?'. . Niektóre wersy mnie przeraziły (,,Z diabłem się zmierzenia"), ale są to na pewno twory mojej wyobraźni.
  Co o nich sądzicie? Byłam zdolnym dzieckiem? Mnie osobiście najbardziej podobają się ,,Wiosenne koraliki", a wam?